تعزيه از مسيحيت آمده است و تقليد كوركورانه اي از مراسم "ميسترهاي هفتگانه"و "ميراكلMiracles و نمايش نعش عيسي بر صليب و فرود آوردن و دفن و صعود و ديگر قضاياست.نوحه هاي دسته جمعي درست يادآور "كر"هاي كليسا است و پرده هاي سياه كه به شكل خاصي بر سر در تكيه ها و پايه ها و كتيبه ها آويخته مي شود و غالبا اشعار جودي و محتشم و غيره بر آن نقش شده بي كم و كاست از پرده هاي كليسا در مراسم تقليد شده و شمايل گرداني و نقش صورت ائمه و دشمنان و حوادث كربلا و غيره كه در ميان مردم نمايش داده ميشود,پرتره سازي هاي مسيحي است,حتي اسلوب نقاشي ها همان است, در حاليكه صورت سازي در مذهب ما مكروه است,حتي نوري كه بصورت يك هاله گرد سر ائمه و اهل بيت ديده مي شود درست تقليدي است و شايد با فره ايزدي و فروع يزداني در ايران باستاني توجيه شده است.اين مراسم و تشريفات رسمي و مخصوص عزاداري اجتماعي و رسمي,همه فرمهاي تقليدي از عزاداري و مصيبت خواني و شبيه سازي مسيحيت اروپائي است.دكورها و پوشش ها و پرده هائي كه در اروپاي شرقي و ايتاليا و غالب كليساهاي كاتوليك وجود دارد و همه مي بينند,با همان شكل به ايران آمد,و چون مسجد امكان پذيرش اين مراسم و اين تزئينات جديد را نداشت و براي چنين كارهائي ساخته نشده بود,ساختمانهاي خاص اين امور بنا شد بنام "تكيه".

 

چه بسا اين مراسم و تشريفات ظاهري و عاطفي,خود وسيله اي بود كه مردم از شناخت حقيقت و تفكر و مطالعه در فلسفه و روح و هدفهاي اصلي مكتب تشيع و انقلاب كربلا غافل مانند,زيرا هيچ جهلي سنگين تر از جهل مردمي نيست كه يك نوع احساس معرفت كاذب پيدا كرده اند.
چون دو ماه محرم و صفر را پيوسته از عاشورا گفته اند و بر حسين گريسته اند و ده ماه ديگر مصائب و مناقب او را تكرار مي كنند,بصورت دروغيني احساس مي كنند كه لابد كربلا را و قهرمان كربلا را مشناسند!

 

يك مسلمان شيعه علوي مي داند كربلا صحنه يك مصيبت,يك حادثه غم انگيز نيست.ابزار گريه وسينه و نوحه و غش وضعفهاي تكراري هر ساله  و همه عمر نيست,يك مدرسه است,يك مكتب است,آرامگاه نيست,دانشگاه است,قبرستان نيست,تمدن است و آبادي و خرمي و سرزمين حيات وعشق و حركت و مسئوليت و شجاعت و آگاهي.خاكش معجزه آفرين نيست,اما زماني انساني كربلائي كه مرد عقيده و جهاد بود در آنجا به شهادت رسيده.  

 منبع:تشيع علوي و تشيع صفوي-دكتر علي شريعتي